ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ
«ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ»: Το επίσημο λογότυπο της IDVTA!
Το μολών λαβέ είναι πλέον το επίσημο λογότυπο της IDVTA και υπάρχει ήδη στα μπλουζάκια των δασκάλων. Τι σημαίνει όμως αυτό το σύνθημα, και το κυριότερο, τι σημαίνει το μολών λαβέ για την IDVTA;
ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ: «Κόπιασε να τα πάρεις!»
Οι δύο αυτές λέξεις συμβολίζουν μία έννοια που υπάρχει εδώ και 2500 χρόνια. Το MΟΛΩN ΛABE αντιπροσωπεύει την καρδιά του πολεμιστή και ενσαρκώνει το αδάμαστο πνεύμα της ανθρωπότητας. Το MΟΛΩN ΛABE είναι το πιο σημαντικό σύνθημα στην στρατιωτική ιστορία. Η φράση αυτή του Λεωνίδα αφενός έμεινε στην παγκόσμια ιστορία αθάνατη, αφετέρου τίμησε τον Λεωνίδα και του χάρισε υστεροφημία ως παγκόσμιο πρότυπο. Θεματοφύλακα πάτριων αρχών, νόμων και καθήκοντος.
Ο τεράστιος στρατός των Περσών φθάνει στην Ελλάδα...
Βρισκόμαστε στην αρχαία Ελλάδα το 480 π.χ. Από τη μακρινή Ασία ο βασιλιάς της Περσίας Ξέρξης ο Α΄ έχοντας συγκεντρώσει έναν κολοσσιαίο στρατό από 600.000 άνδρες και 800 πλοία, έρχεται να κατακτήσει την Ελλάδα. Η μάχη που έγινε στις Θερμοπύλες είχε μεγάλη στρατηγική σημασία. Το στενό των Θερμοπυλών επιλέχθηκε εξαιτίας της τεράστιας αριθμητικής υπεροχής των Περσών έναντι των Ελλήνων.
(Τον καιρό του Λεωνίδα, το πέρασμα ήταν ένα στενό μονοπάτι περίπου 12 μέτρα πλάτος κάτω από το λόφο. Σήμερα το πέρασμα των Θερμοπυλών φτάνει από 1.5 έως και 3 χιλιόμετρα πλάτος, εξαιτίας των αποθέσεων στις εκβολές του Σπερχειού)
Ο στρατός των Ελλήνων...
Ο αριθμός των Ελλήνων ήταν περίπου 7.000 οπλίτες, μεταξύ των οποίων και 300 Σπαρτιάτες με το βασιλιά τους τον Λεωνίδα. Οι Έλληνες παρά τον υπερβολικά μικρό αριθμό τους κατόρθωσαν να αναχαιτίσουν τους Πέρσες και έδωσαν μάχη για έξι ημέρες, μέχρι που σκοτώθηκε και ο τελευταίος αμυνόμενος.
Οι διαπραγματεύσεις...
Ο Ξέρξης, βρισκόμενος μπροστά στον μικρό αριθμό των Ελλήνων στρατιωτών φαντάστηκε ότι μόνο με την παρουσία του μεγάλου του στρατού, ο ελληνικός στρατός θα διαλυόταν σε μερικές μέρες από μόνος του. Έτσι περίμενε μπροστά στις Θερμοπύλες για τέσσερις μέρες.
Όταν πέρασαν οι τέσσερις μέρες αποφάσισε να στείλει κήρυκες να ζητήσουν τη παράδοση των όπλων των Ελλήνων. Για να φοβίσει τους Έλληνες, τους προειδοποίησε ότι τα βέλη των Περσών θα είναι τόσα πολλά στη μάχη, που θα καλύψουν τον ήλιο. Ένας Σπαρτιάτης ονόματι Διηνέκης απάντησε τότε λακωνικά: «Ωραία, τότε θα πολεμήσουμε υπό σκιά».
Όταν δεν μπόρεσε να φοβίσει τους Έλληνες, υποσχέθηκε πολύ πλούσια ανταλλάγματα στον Λεωνίδα για να παραδώσει τα όπλα του. Τότε ο Σπαρτιάτης βασιλιάς έδωσε την ηρωικότερη των φράσεων, «μολών λαβέ» (κόπιασε να τα πάρεις). Αυτό φαίνεται να εξόργισε τον Ξέρξη και διέταξε αμέσως την επίθεση.
Η μάχη και η νίκη των Ελλήνων...
Το στενό πέρασμα ήταν τέτοιο ώστε μόνο 1000 Πέρσες μπορούσαν να μπουν στη μάχη κάθε φορά. Αρχικά ο Ξέρξης διέταξε να επιτεθούν όλοι όσοι είχαν χάσει τους συγγενείς τους στη μάχη του Μαραθώνα, με σκοπό να πολεμήσουν με πάθος για εκδίκηση. Βλέποντας ότι αυτό δεν απέδωσε, αποφάσισε να στείλει στην μάχη την προσωπική του φρουρά, τους «Αθάνατους».
Ο Λεωνίδας έθεσε τους Σπαρτιάτες ως το πρώτο τμήμα που θα αντιμετώπιζε τους «Αθάνατους» και εφάρμοσε τον αμυντικό-επιθετικό σχηματισμό φάλαγγας. Το σχέδιο προέβλεπε στην πρώτη φάση της επίθεσης την κίνηση των 300 προς τα εμπρός , στη συνέχεια να υποχωρούν προς τα πίσω, ενώ στο τέλος γινόταν μία αιφνιδιαστική αντεπίθεση. Με αυτό τον τρόπο οι Σπαρτιάτες προσποιούνταν ότι υποχωρούσαν παρασύροντας πολλούς Πέρσες στη θανατηφόρα παγίδα. Ο ελιγμός εκτελέστηκε άριστα και πολλοί από τους επίλεκτους Πέρσες βρέθηκαν νεκροί. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Ξέρξης αντικρίζοντας το επίλεκτο σώμα του να υποχωρεί, αναπήδησε τρεις φορές στο θρόνο του, από όπου παρακολουθούσε τον όλο αγώνα.
Οι Έλληνες στρατιώτες είχαν πολύ βαρύ οπλισμό. Μόνα τα μάτια τους φαίνονταν κάτω από τις σχισμές της περικεφαλαίας και το υπόλοιπο σώμα καλυπτόταν από θώρακα, κνημίδες, περιβραχιόνια και μια μεγάλη στρογγυλή ορειχάλκινη ασπίδα. Ακόμα το δόρυ τους ήταν μακρύτερο από των αντιπάλων τους και όταν έπεφτε πάνω σε περσική ασπίδα, την διαπερνούσε και χτύπαγε τον άνθρωπο που βρισκόταν από πίσω.
Την έκτη μέρα από όταν έφτασαν οι Πέρσες βρήκε τους Έλληνες με ηθικό ακμαίο. Ο Ξέρξης έστελνε κατά κύματα τους στρατιώτες του χωρίς διακοπή μέχρι να πέσει ο ήλιος. Ήθελε να κουράσει τους Έλληνες. Μέχρι και το μεσημέρι, τα τμήματα των Ελλήνων εναλλάσσανε την πρώτη γραμμή για να ξεκουράζονται οι μαχητές που πολεμούσαν. Όμως από το μεσημέρι και έπειτα, όπως μας αναφέρει ο Διόδωρος, τα τμήματα της πρώτης γραμμής αρνήθηκαν να αλλάξουν με τα ξεκούραστα. Είχαν σκοτώσει ήδη πολλούς βάρβαρους, αλλά η δίψα τους για να πραγματοποιήσουν και άλλες πράξεις ανδρείας δεν είχε σβήσει. Ο περσικός στρατός υποχώρησε για άλλη μια φορά άπραγος και νικημένος.
Στο τέλος της μάχης δόθηκαν αριστεία. Οι ηρωικότεροι όλων ήταν οι Σπαρτιάτες και ειδικά ο Διηνέκης, που έδωσε και την περίφημη απάντηση «Ωραία, τότε θα πολεμήσουμε υπό σκιά».
Η προδοσία...
Αγανακτισμένος ο Ξέρξης συγκάλεσε συμβούλιο. Τότε ένας Έλληνας που γνώριζε τη περιοχή, ο Εφιάλτης, δήλωσε ότι γνώριζε ένα κρυφό πέρασμα πίσω από τις γραμμές των Ελλήνων και ότι μπορούσε ο ίδιος να οδηγήσει εκεί το στρατό του έναντι μεγάλης χρηματικής αμοιβής. Ο Ξέρξης έστειλε τότε 20.000 άνδρες με τον Εφιάλτη και λίγο πριν το χάραμα βρίσκονταν στα νώτα των Ελλήνων.
Όταν αυτό έγινε αντιληπτό, αμέσως ο Λεωνίδας συγκάλεσε συμβούλιο. Εκεί αποφασίστηκε να αποσύρουν οι ελληνικές πόλεις τις δυνάμεις τους διότι θα ήταν ανούσιο να χαθούν τόσοι μαχητές σε μία προδιαγεγραμμένη ήττα. Το στενό θα το κρατούσαν μόνοι τους οι 300 Σπαρτιάτες. Μάταια ο Κορίνθιος διοικητής προσπάθησε να μεταπείσει τον Λεωνίδα να υποχωρήσει και αυτός μαζί τους. Ένας χρησμός της Πυθίας είχε πει ότι η Σπάρτη για να σωθεί πρέπει να θυσιάσει το βασιλιά της.
Ο Λεωνίδας θεωρούσε ότι έπρεπε να θυσιαστεί για να σωθεί η πατρίδα του. Κάποιος όμως έπρεπε να μεταφέρει τα νέα και στη Γερουσία στη Σπάρτη. Ο Λεωνίδας επέλεξε τους Σπαρτιάτες Εύρυτο και Αριστόδημο. Όταν υποχώρησαν τα στρατεύματα των Ελλήνων, ο Εύρυτος δεν άντεξε να εγκαταλείψει τους συντρόφους του, γύρισε πίσω και πέθανε μαζί τους! Επίσης, οι 700 Θεσπιείς κάνοντας αναφορά στον κοινό πρόγονο των Λακεδαιμονίων και των ίδιων (τον ημίθεο Ηρακλή), δήλωσαν κι αυτοί ότι δεν εγκαταλείπουν τις θέσεις τους.
Ο βασιλιάς έδωσε τη μάχη με όλες του τις δυνάμεις μέχρι το τέλος...
Ο Ξέρξης έδωσε εντολή για επίθεση λίγο μετά τις δέκα το πρωί στις 4 του Αυγούστου του 480 π.Χ. Οι Έλληνες δεν στάθηκαν να πολεμήσουν στο στενό χώρο αλλά βγήκαν σε σχηματισμό φάλαγγας στον ανοιχτό χώρο. Οι περσικές δυνάμεις τους κύκλωσαν και άρχισε μια άγρια μάχη. Ο ηρωισμός των Ελλήνων έφτασε στα όρια του σκοτώνοντας μάλιστα και πολλούς Πέρσες ευγενείς όπως τα ξαδέρφια του Ξέρξη, Αβροκόμα και Υπεράνθη.
Ώσπου σε μια στιγμή ο βασιλιάς Λεωνίδας έπεσε νεκρός. Τέσσερις φορές προσπάθησαν οι Πέρσες να πάρουν το σώμα του, αλλά και τις τέσσερις προστατεύτηκε από τους Σπαρτιάτες οι οποίοι κατόρθωσαν και πήραν πίσω το σώμα του βασιλιά τους. Τότε φάνηκε ο Υδάρνης από τα νώτα των Ελλήνων και ξεκίνησε μια πιο άγρια σφαγή.
Οι Έλληνες υποχώρησαν γύρω από το λόφο του Κολωνού και συνέχισαν να μάχονται κυριολεκτικά με νύχια και με δόντια, αφού όλα τα όπλα τους είχαν σπάσει, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος στο κείμενο του. Ο Ξέρξης φοβούμενος ότι και πάλι θα έχει μεγάλες απώλειες, διέταξε τότε τους τοξότες του να σκοτώσουν όλους τους Έλληνες οι οποίοι εξαντλημένοι σκοτώθηκαν μέχρι και τον τελευταίο πίσω από το λόφο Κολωνό.
Η μάχη των Θερμοπυλών είχε μεγάλη στρατηγική σημασία...
Ο Λεωνίδας με την ηρωική αυτή μάχη του, διασφάλισε τη σωτηρία των υπολοίπων Ελλήνων στρατιωτών που αποσύρθηκαν. Ο περσικός στρατός υπέστη σοβαρές απώλειες και ηθικά είχε χάσει τη μάχη των Θερμοπυλών. Ο ελληνικός στρατός που υποχώρησε ανασυντάχτηκε, ενώθηκε και με άλλες ελληνικές δυνάμεις, και τελικά κατόρθωσε να απωθήσει τους Πέρσες από την Ελλάδα. Έτσι παρέμεινε η ανεξαρτησία των Ελλήνων και συνέχισε να ανθίζει ο ελληνικός πολιτισμός.
Μετά το τέλος των περσικών πολέμων, στο πεδίο της μάχης των Θερμοπυλών στήθηκε μία επιγραφή που έγραφε: «Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι» που σημαίνει: «Ω ξένε, ανάγγειλε στους Λακεδαιμόνιους, ότι εδώ κειτόμαστε (νεκροί), πιστοί στο ιερό καθήκον που μας ανέθεσαν.»
Από το τέλος εκείνης της πολύνεκρης μάχης μέχρι και σήμερα, η θυσία του Λεωνίδα και τόσων αντρών σε εκείνο το σημείο, αποτελεί λαμπρό παράδειγμα ηρωισμού και αλτρουισμού. Η θυσία αυτή έγινε αντικείμενο εξύψωσης του ηθικού πολλών στρατών από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι και το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχαίοι και νεώτεροι συγγραφείς έχουν χρησιμοποιήσει την μάχη των Θερμοπυλών ως εξαιρετικό παράδειγμα ανδρείας, αυτοθυσίας και άκαμπτης πίστης ενάντια σε δυσμενείς περιστάσεις.
Τι σημαίνει όμως το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ για την IDVTA;
Ευτυχώς σήμερα υπάρχει ειρήνη στην Ελλάδα. Σκεφτείτε όμως σε πόσες περιπτώσεις χρειάστηκε κάποιος να υπερασπίσει τον εαυτό του στο σχολείο, στη δουλειά, στο δρόμο ή σε άλλες καθημερινές ασχολίες. Η φράση ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ έχει μία ισχυρή και συμβολική σημασία για όλους μας. Η ζωή μερικές φορές μας φέρνει σε καταστάσεις στις οποίες πρέπει να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις, ακόμα και όταν βρισκόμαστε σε μειονεκτική θέση.
Όποιος ασχοληθεί με την πολεμική μας τέχνη έστω και για λίγο χρόνο, αμέσως θα καταλάβει γιατί επιλέχθηκε για σλόγκαν το «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» από την IDVTA.
«ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» και IDVTA:
Δεν εγκαταλείπουμε ποτέ - Όσο δυνατός και αν φαίνεται ο αντίπαλος δεν δεχόμαστε παθητικά τη μοίρα μας.
Αγωνιζόμαστε έξυπνα - Με σωστή στρατηγική και τεχνική, υπερνικούμε κάθε αντιξοότητα αποτελεσματικά.
Σεβόμαστε τον κάθε αντίπαλο - Δεν υποτιμάμε ποτέ κανέναν αντίπαλο, όσο μικρός κι αδύναμος κι αν φαίνεται.
«Κόπιασε να τα πάρεις» - Θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια και πολύ κόπος για να καταφέρει κάποιος να μας αναγκάσει να «καταθέσουμε τα όπλα».
Μαχόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις - Θα το ξανασκεφτεί κάποιος καλύτερα να μας επιτεθεί, όταν γνωρίζει ότι η αντίσταση θα είναι η μέγιστη και ότι θα αγωνιστούμε μέχρι τέλους.
Αναμνηστικές φωτογραφίες:
Ο sifu Α. Παναγιωτόπουλος στο μνημείο του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες.
